Józefa Radzymińska

Kim była?

Miała stopień plutonowego podchorążego i posługiwała się pseudonimami „Mieczysława”, „Miecz y Sława” i „Mieczysława Ogińska”.

Kształciła się w Akademii Nauk Politycznych (Wydział Dyplomatyczno-Konsularny) oraz na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. W konspiracji działała od 1939 r., najpierw w Służbie Zwycięstwu Polski, potem w ZWZ i AK. 12 stycznia 1941 r. została aresztowana i osadzona na Pawiaku, gdzie przebywała do czerwca.

W latach 1943–1944 należała do redakcji pism „Kuźnia” i „Dźwigary”. W powstaniu warszawskim była łączniczką batalionu Iwo, a następnie trafiła do niewoli jenieckiej w stalagu Oberlangen.

Związek z Lesznowolą

Urodziła się tu 1 czerwca 1921 r. w rodzinie młynarza Juliana i Heleny z Ładyńskich (według Wikipedii).

Po wojnie wyjechała z kraju. W latach 1945–1946 pracowała we Włoszech w Polskim Czerwonym Krzyżu, potem przebywała w Wielkiej Brytanii i Argentynie. W 1962 r. wróciła do Polski.

Dokonania literackie i odznaczenia

Jako poetka zadebiutowała w „Nowej Wsi” w 1937 r. Wydała tomiki wierszy „Popiół i płomień” oraz „Dzika perła”, a także powieści:

• „Spojrzenie na brzeg”;
• „Druga ziemia”;
• „Nad nami noc”;
• „Dziewczęta za drutami”;
• „Rzecz najważniejsza”;
• „Przymierze z miastem”;
• „Magnificat, czyli Hymn życia”.

W Argentynie współzakładała Stowarzyszenie Literatów i Dziennikarzy Polskich. Po powrocie do kraju działała w Związku Literatów Polskich, należała też do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Była wielokrotnie odznaczana, m.in. Medalem za Warszawę 1939–1945, Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945, Krzyżem Armii Krajowej, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem Partyzanckim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Gdzie została pochowana?

Grób Józefy Radzymińskiej znajduje się na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie, w kwaterze 110H-II-31/32. Pisarka zmarła w Warszawie 3 września 2002 r. (dane Wikidata).

Fot. Sloggi, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons